กลับมาแล้นอย่างรวดเร็ว
ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณ BG จากน้องกุลกั๊บ อาริกาโต้ว ^3^
ความเป็นมาเป็นไปของเหล่าเมมเบอร์อาราชื
เนื่องจากผลโหวตเป็น
นิโนะ 2
ไอบะจัง 2
โชคุง 2
จุนคุง 1 (แต่ไม่มีอ้ะ ขอไปหาก่อน)
ชะเหอเหย คะแนนเท่ากันเลยเนาะ
เลยเลือกของพี่โชมาแปลก่อนละกันนะครับ
แบบว่าเป็นคนเดียวที่ดูเป็นการเป็นงานสุด ๆ
หรูหราไฮโซ อโลฮ่า
เชิญอ่านคับผม โดวโซะ^^
แอนด์ ขอบพระคุณทุกคอมเมนต์ m(_ _)m
พอยังรู้ว่ามีคนอ่าน ก็มีกำลังใจปั่นคนต่อไปลง^^
แล้วจะปั่นพี่บะ น้องโนะ ลงให้ทันใจจ้า
+++++
ความเป็นมาของหนุ่มๆ อาราชิ
ในการเข้า JR. เข้ามาได้อย่างไร และทำไมถึงเข้ามา
Essey รวบรวมจากการสัมภาษณ์ในรายการ
Hey Hey Hey เมื่อปี 2004 แปลครั้งแรกโดยAMNOS.net
เรียบเรียงเป็น essey ปี2007
บวกเพิ่มเติมสัมภาษณ์ให้ครบถ้วนโดย Dunadan
ความเป็นมาของโชคุง
อะไรที่ทำให้เค้าได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในจอนนี่ส์จิมุโฉะ..
SAKURAI SHO
ผมน่ะอยากที่จะเต้นมาตลอด
จริงๆแล้ว เป็นความจริงอย่างนึงที่ครอบครัวของผมไม่รู้เลย
ผมมีคุณแม่ที่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยและพ่อที่เป็นนักการเมือง
มันยากที่จะขออนุญาตที่จะทำอะไรเกี่ยวกับ ศิลปะ
หรืองานอะไรแบบนั้น (นอกเสียจากนักอักษรศาสตร์)
และก็อาจทำให้งานอดิเรกนึงที่ผมชอบต้องจบลง
ยังไงก็ตามผมได้เข้าร่วมในกิจกรรมของโรงเรียนอย่างกีฬาต่างๆ
ชมรมวัฒนธรรม และจบด้วยละครเวที ที่เป็นประสบการณ์ใหม่
จุดเริ่มต้นเล็กๆของผม คือดูรายการทีวีแล้วก็ได้เห็นพวกจอนนี่ส์กรุ๊ป
แล้วก็จูเนียร์เนี่ยเต้นเป็นประจำข้างหลัง ทำให้ผมประทับใจมาก
ผมเคยฝันที่จะได้มีโอกาสได้เต้นแบบจูเนียร์พวกนั้นบ้าง
ที่ได้เต้นข้างหลังวงที่ได้รับความนิยม ผมได้ดูการแสดงของV6 ครั้งนึง
ผมเริ่มมอง Ken Miyake แล้วก็หวังว่าจะได้เจอเค้าในสักวัน
ในช่วงเวลานั้นก็มีหลายครั้งที่คนแถวบ้านแล้วก็คุณแม่ของเพื่อนร่วมชั้น
(ได้เจอกันในวันเปิดบ้านที่โรงเรียน) คิดหรือแม้แต่สรุปเอาว่า
ผมเนี่ยเป็นจูเนียร์ ทุกครั้งผมก็ได้แต่ตอบเค้าไปว่า ไม่ได้เป็นครับ
ทำให้พวกเค้าดูเหมือนกับผิดหวัง พอคิดได้อย่างนั้น ผมก็ตัดสินใจ
ที่จะลองไปสมัครจอนนี่ส์ จูเนียร์ดู ผมไปเอาใบสมัครเข้าที่
จอนนี่ส์จิมุโฉะเอง กรอกเอง แล้วก็แนบรูปไปด้วย
(รูปไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ หน้าตาดูตลกมากๆ *หัวเราะ*)
หลังจากนั้นประมาณเดือนหรือสองเดือน ผมก็ได้รับโทรศัพท์
เกี่ยวกับเรื่องการนัดหมายให้ไปออดิชั่น
ผมบอกน้องสาวและน้องชายของผมเค้าทั้งคู่ก็ดีใจ
แต่พอผมบอกพ่อกับแม่ เค้าดูไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่
มันเป็นเรื่องค่อนข้างที่จะลำบากของผมที่ต้องรับปาก
กับทั้งพ่อและแม่ที่เข้มงวดว่า ไม่ว่าจะเป็นไอดอลหรือ
การฝึกซ้อมโชว์ต่างๆ นั้น จะไม่ทำให้เรื่องเกี่ยวกับการเรียน
ของผมต่ำลง ผมอยากที่จะพิสูจน์ให้เค้าเห็นในเรื่องนั้น
ดังนั้น พ่อกับแม่จึงอนุญาตให้ผมได้มีโอกาสไปออดิชั่น
สองสามอาทิตย์หลังจากออดิชั่น ผมได้รับจดหมายจาก
จอนนี่ส์จิมุโฉะ เปิดออกมาคือกรีนการ์ด (คือได้รับคัดเลือก)
ผมไม่โชคดีเหมือนจูเนียร์คนอื่นๆ ที่เข้ามาในช่วงเดียวกันกับผม
เพราะว่าผมน่ะโดนจับไป เดี่ยว (คือไม่ได้อยู่ในกรุ๊ปไหน)
แต่จริงๆแล้ว ผมไมๆ อย่างนั้น
ผมน่ะเฝ้าคอยมาตลอดที่เค้าจะจัดให้ผมได้ไปรวมกับใครบ้าง
จนกระทั่งวันนึงก็มีประกาศให้ผมไปถ่ายรูปรวมกับMusic Academy
ซึ่งเป็นกรุ๊ปที่ดังที่สุดของจูเนียร์ในตอนนั้นเลยทีเดียว
ผมได้เจอ ยูกิ โคฮาร่า ที่เป็นเมมเบอร์ที่ป๊อปที่สุดที่นั่น
แล้วเราก็กลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดต่อกัน ผมก็เมคเฟรนกับทั้ง
Pana(โยเนะฮาระ),มาจิดะ แล้วก็ยาระ ด้วย แต่ผมแทบจะไม่ได้
สังเกตเลยว่ายังมีเมมเบอร์อีกหนึ่งคน คนที่เงียบที่สุด
แล้วก็พูดน้อยมากๆผมไม่เคยเลยที่จะได้มีโอกาสได้เข้าใกล้เค้าจริงๆ จังๆ
อย่างกับที่ได้เข้าไปทำความรู้จักสนิทสนมกับโคฮาร่า
และสมาชิกใน MA ที่เหลือ
แต่ผมน่ะประทับใจในการร้องเพลงและการเต้นของเค้ามาก ๆ
แล้วก็รู้สึกอิจฉานิด ๆ แล้วก็คิดว่า มันคงจะเท่ห์มากถ้าได้
รับการเทรนในเรื่องร้องเพลงแล้วก็เต้นจากคนคนนี้
ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนที่ เงียบ จนผิดปกติคนนั้น
วันนึงจะจบลงที่การเป็นลีดเดอร์ของอาราชิ
และผมได้มีโอกาสเดบิวท์พร้อมกับเค้า
ในช่วงท้ายๆ ของโชเนนคลับแล้วก็รายการวาไรตี้ของจูเนียร์อื่นๆ
ผมได้พบกับอีกกรุ๊ปคือ MAIN ที่ประกอบไปด้วยนิโนะ จุนแล้วก็ไอบะ
ที่ภายหลังได้เดบิวท์ในกรุ๊ปเดียวกันกับผมและโอโนะคุง
พวกเราได้เต้นเป็นแบ็คแดนเซอร์ให้กับKinki kids แล้วก็ V6
(ผมได้เจอตัวจริง ๆของมิยาเกะเซมไป แล้วเค้าเท่ห์สุดๆๆ)
ผมเอนจอยมากๆ ที่ได้เต้นหลังพวกเค้า
ไม่เคยคิดเลยนะ ว่าสักวันนึงผมจะได้มีโอกาสมาอยู่ข้างหน้า
แทนการเต้นอยู่ข้างหลังที่ทำมาตลอด
ตอนแรกที่ผมได้ยินเรื่องการเดบิวท์ศิลปินกลุ่มใหม่ใกล้เข้ามาแล้ว
ผมก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เพราะช่วงนั้นเนี่ยผม
ต้องอ่านหนังสือเตรียมไว้สำหรับการสอบเอนทรานซ์
และต้องหยุดไปเป็นเดือนเพื่อเรียน สองสามวันก่อนที่ข่าวจะออก
ผมได้ไปเช็คที่บอร์ดแล้วก็พบว่าตัวเองนั้นมีชื่ออยู่ในลิสท์
จูเนียร์ที่มีความสามารถเป็นไอดอลอาชีพได้ ด้วย
แต่ชื่อของผมนั้นอยู่อันดับสุดท้ายเลย
นิโนะก็มีชื่อในลิสท์นั้นด้วยเหมือนกัน เค้าบอกกับผมว่า
เค้าไม่อยากได้เดบิวท์เพราะว่าเค้ามีความฝันที่ไกลกว่านั้น
ที่อยากจะเป็นนักเบสบอลมืออาชีพ โปรทางเบสบอล
ดังนั้นผมกับนิโนะเลยไปหาคุณจอนนี่ส์ที่ออฟฟิศเพื่อคุยกับเค้า
ไปขอให้คุณจอนนี่ส์เอาชื่อเราทั้งสองคนออกจากลิสท์
แต่พอเราไปถึงที่ออฟฟิศ คุณจอนนี่ส์ก็ไม่อยู่แล้ว
แต่ผมได้เห็นโน้ตต่างๆ ที่เขียนไว้ลวก ๆบนโต๊ะของเค้า
เกี่ยวกับชื่อของกลุ่มเช่น A-B-C, QUESTION,
TRAILBLAZERS แล้วก็อื่นๆ อีกมาก
แล้วแผ่นต่อไปก็เขียนว่า ถ้าเป็นชื่อในภาษาญี่ปุ่นล่ะ
บรรทัดต่อไปก็เป็นชื่อตัวคันจิต่างๆ เขียนไว้จนสุดแผ่น
ในนั้นมีตัวคันจิ อาราชิ อยู่ด้วย
สองสามอาทิตย์หลังจากนั้น ผมได้รับโทรศัพท์จากคุณจอนนี่ส์
ถามแค่พื้นๆ ว่า มีพาสปอร์ตไหม? อยากไปฮาวายไหม?
ผมตื่นเต้นมากคิดว่าคงได้ไปถ่ายแบบลงแมคกาซีนร่วมกับ MA
หรือจูเนียร์คนอื่นๆ ดังนั้นผมเลยตอบไปว่า เย้! ผมอยากไปฮาวายครับ
พอมาถึงวันนั้น พวกเรามาถึงท่าเรือฮอนโนลูลูและอยู่บนเรือ
การประกาศเดบิวท์ได้ทำขึ้นที่นั่น ไม่ใช่การถ่ายแบบลงแมกกาซีน
แต่เป็นการประกาศวงเดบิวท์ล่าสุดของจอนนี่ส์ อาราชิ
ในตอนนั้นผมมีความรู้สึกแบบว่าไร้เดียงสาไปเลย
ะว่านอกไปจาก MA แล้วมีแค่โอโนะคุงคนเดียวที่อยู่ที่นั่น
แล้วในสามของสมาชิกที่เหลือในวงก็เป็นกรุ๊ป MAIN
และทุกคนที่นั่นก็เพิ่งรู้ว่าพวกเราคือ กลุ่มที่ได้เดบิวท์ใหม่
นั่นก็หมายความว่าพวกเราหมดทั้งห้าคนนี้
จะต้องผูกติดอยู่ด้วยกันในฐานะกลุ่มไปตลอดชีวิตที่เหลือ
ผมโทรไปบอกพ่อกับแม่เรื่องที่ฮาวายและการเดบิวท์เป็นอาราชิ
อีกครั้งนึง ที่ผมทำให้เค้าไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่
พ่อกับแม่กังวลเรื่องเอนทรานซ์ของผมแต่ผมก็ได้บอกท่านไปว่า
ไม่ต้องห่วงผมเอาหนังสือมาอ่านที่ฮาวายด้วย ผมอ่านระหว่างเบรค
ผมต้องการทำเรื่องเอนทรานซ์ให้เต็มที่เช่นกัน
ผมรู้สึกเสียใจที่ยูกิ และจูเนียร์ที่ป๊อปปูลาร์คนอื่นๆ
อย่างเช่นทาคิซาว่าคุง หรือ อิมาอิคุง ไม่ได้เดบิวท์
แต่อย่างน้อยผมก็ยังได้อยู่กับจูเนียร์ที่สนิท (เว้นแต่โอโนะคุง)
แรก ๆผมค่อนข้างจะเขินๆ ที่ได้อยู่รวมกัน โดยเฉพาะ
การอยู่รวมกันห้าคนที่ไม่ได้คุ้นเคยแบบนี้มาก่อน
แต่ผมนั้นให้ความเคารพนับถือโอโนะคุงมากๆ
เป็นเวลานานพอดูที่พวกเราพยายามที่จะทำให้โอโนะคุงเปิดใจ
และสุดท้ายเราก็พยายามให้เค้ารับพวกเราในฐานะเพื่อนร่วมอาราชิ
พวกเราไม่ได้เป็นซับกรุ๊ปแบบเมื่อก่อน(ตอนเป็นจูเนียร์)แล้ว
เราเป็นกลุ่มเดบิวท์จริงๆแล้ว
ตอนนี้เราแตกต่างไปจากเมื่อก่อนที่เคยเป็น
อาราชิในทุกวันนี้ คืออาราชิที่มีห้าคนอยู่ด้วยกัน
สร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ด้วยกัน นั่นแหละคือทางที่เราจะเดิน
+++++
โอ้ ไฮโซจริงๆ
แอนคอมมเมนต์
1. เห็นด้วยว่าพี่โชตอนเด็กคงดูน่ารัก+เท่ห์มาก(แล้วก็ดูไฮโซ)
ไม่แปลกที่ใครจะมาทักว่าเป็นดาราหรือจอนนี่ส์รึเปล่าเนาะ
2. จนทุกวันนี้ก็ยังนับถือพี่โช ว่าแบบเรียนและทำงานได้เก่งสุดๆๆๆ
3.เวลาว่างที่ฮาวาย หลังจากซ้อมต่างๆ และดูหนังโป๊แล้ว
พี่โชอ่านหนังสือนี่เอง 55 XDDDDDD
4. โอจังสมัยก่อนนี่คงสร้างความปวดหัวให้เมมเบอร์ไม่น้อย
55ทำยังไงตานี่ถึงจะเลิกเงียบว๊า~
น่ารัก อาราชิน่ารักจริงๆ
